Jan
Der Jan is de nieuwste aanwinst van ons collectief, en dat zullen we geweten hebben! Bij het schuchtere aantreden van deze ietwat frêle jongeman waren de Pedallica-anciens er aanvankelijk vrij gerust in; na monstering van zijn smalle benen en dito postuur leek het duidelijk: "mogelijk een soepele klimmer, maar ook niet meer dan dat". Althans: dat was vóór ze hem, ietwat smalend, de kop hadden opgedrongen bij de eerste beklimming; daarna hadden ze al hun krachten
nodig om zijn nimmer versagende tempo bij te houden, en zagen ze hem op elke helling pijlsnel verdwijnen in de verte. Meteen was duidelijk dat de verhoudingen nooit nog zouden zijn als voorheen. Sommigen probeerden zich nog te verweren met procedurele wapens: Jan rijdt immers met een Amerikaanse fiets, maar art. 6 van de statuten stelt duidelijk dat dit soort laakbare praktijken niet strikt verboden is, doch enkel onthaald wordt op hoongelach en/of vlijmscherpe kritiek; probleem is dat Jan meestal
te ver voorop ligt om ons hoongelach te horen, zodat dit meteen wat belachelijk klinkt…
